Tym razem nie sceny, ale scena naturalna SceNa (ale głupio brzmi)

I w ten sposób można by było zakończyć opis demka, które umieściłem w necie (Speedyshare oraz Chomik) w nawiązaniu do poprzedniej notki, po której między innymi Riddlemaster napisał co nieco o niefotorealistycznym renderingu.

Na początek tradycyjnie podam link do programu. Uwaga…

• Link do programu - mirror 1
• Link do programu - mirror 2

(Na środek wychodzi niewysoki chłopiec z tabliczką “oklaski”)

Więcej technicznych informacji znajdziecie tutaj, w tej notce (krótkiej… Mam nadzieję) natomiast skupię się na tym, co zostało poprawione na potrzeby demka.

Animowane niebo

Technika renderowania nieba pozostała ta sama – jest skydome zaczerpnięty z przykładów terenowych UGP (niestety, brak dobrego linka). Uznałem jednak, iż nadszedł czas, aby sklepienie niebieskie przestało być statycznym rozmazaniem tekstury naokoło kamery, a stało się dynamicznym elementem scenerii. Przykładem przysłużyła się tym razem (a może nawet nie tym razem, ale ponownie) NVIDIA tym demkiem (ciekawe, który raz daję link do tej samego…). Mianowicie, już wcześniej chciałem zastosować obraz powstały z szumu Perlina do generowania nieba – właśnie w tym celu napisałem klasę CPerlinNoise, która teraz znajduje się gdzieś w otchłani katalogu z frameworkiem i denerwuje inne struktury swym lenistwem. Tutaj również nie została użyta – posłużyłem się gotową teksturą, choć nie widzę przeszkód, aby przy innej okazji generować obraz za pomocą tej klasy.

Jak sam tytuł podrozdziału podpowiada, niebo jest animowane – przesuwa się w jedną stronę, ukazując kolejne kłęby chmur, które tak naprawdę powstają z jasnym plam na obrazie szumu. Nie są to obłoki wolumetryczne – nie ma też wyszczególnionego słońca. Całość jednak potrafi zmieniać barwę (która odbija się także na wodzie, co widać na którymś screenie [choć to akurat kwestia nadawania tego samego koloru niebu i wodzie {pomysłowe, prawda?}]) oraz szybkość przesuwania się. Nieważne, w jak antybajeczny sposób jest to zrobione (co można podejrzeć w shaderach – nie ma tam tylko obliczania przesuniętych współrzędnych tekstury, co z kolei można znaleźć w shaderach NVIDII) – ważne, iż wygląda przyzwoicie. A skoro nawet ja mówię, że wygląda przyzwoicie, to coś jest nie tak.

“Poprawiona” woda

Szczerze mówiąc, trudno powiedzieć, czy poprawiona. Jest chyba troszkę bardziej realistyczna, gdyż wyraźnie widać fale (choć, z obliczeniowego punktu widzenia, o żadnych wypukłościach mowy być nie może). Stała się jednak odrobinę bardziej gęsta. Jeśli ktoś odważy się włączyć aplikację, to informuję, iż na początku może się wydawać, że woda “stoi”. Zupełnie jakby ktoś wszystko zacementował. Jednakże, przy bliższym spojrzeniu (i obróceniu się lekko w lewo) można zauważyć poruszające się grzbiety. Czy to wyszło, czy też nie – Wasza wola jak to ocenicie. Pomysł na “bumpowanie” został zaczerpnięty ponownie z dema NVIDII, ale tym razem nie tego powyższego (nareszcie), ale na stronie biblioteki shaderowej.

Drzewka, a raczej tylko wspomnienie

Z tejże witryny bibliotecznej wziąłem też pomysł na relief mapping, który użyłem do kory drzewa. Nie został on jednak użyty w demie. Powód? Wygląda przeokropnie (screen po prawej) – nawet dla mnie. Wynika to z dosyć niepoprawnego teksturowania samego drzewa, co niestety, będzie trudne do poprawy ze względu na specyfikę generowania węzłów. Cóż – trzeba pomyśleć. O samych drzewach napiszę w osobnej notce (razem z cell-shadingiem, który wcześniej zaimplementowałem w frameworku. A raczej próbowałem zaimplementować), kiedy tylko udokumentuję wszystkie zmiany. Tutaj jednak dopowiem, iż liście są jak najbardziej animowane – wystarczy bliżej podejść i przypatrzeć się.

Cóż, tak to wygląda w ogólnym spojrzeniu. Ze szczegółami zachęcam się zapoznać ściągając i testując demko. Za wszystkie uwagi będę wdzięczny, choć części spodziewam się z góry niczym niedziałających shaderów każdego dnia (“za długo się ładuje!”, “kiepska trawa!”, “za dużo blooma!”).

Pozdrawiam i dziękuję – SceNtriC.